Sunday, January 8, 2017

ඇබිත්තං ගම්මිරිස් ඇටේ

මටත් ඉන්නවා
පොඩ්ඩැත්තං ඇවිලෙන
සුටුස් ගා නිවෙන
මල් මදහසින් පිපෙන
ඇබිත්තං ගම්මිරිස් ඇටයක්..

එයා
පොතට යෙදවෙන හිතට
වෙහෙසක් දැනෙන හැමවිට
කුමක් හෝ කියා ගැලවෙන
කටකාරියකි නොනවතින

ඉතිං ඒ ආදරණීය නංගී ගැන පුංචි වචනයක් දෙකක් ලියන්න හිතුනේ මං වගේම ආදරණීය සහෝදර සහෝදරියන් ලබන්න තරම් වාසනාවන්ත හැමෝටමයි..

නංගි ඉපදුනේ මටයි අයියාටයි ගොඩක් බාල බඩපිස්සෙක් විදිහට.. අයියට වඩා 8යි.. මට වඩා 6යි.. ඉපදෙන්න කලින් ඉදන්ම.. අයියයි මමයි හරීම ආසාවෙන් හිටියෙ මේ මැටි බෝලෙ එනකම්...
මට මතක හැටියට අයියට ඕනෙ වුණේ දඟ මල්ලියෙක්... මට ඕනෙ වුණේ නංඟියෙක්.. ඉපදුනේ දඟම දඟ නංගියෙක් ...හෙ හේ...

අයියයි නංගී කොහොමත් එක වගේ.. පෙනුම.. ගති පැවතුම්... ඒ වගේම destinations මේ හැමදේම එකවගේ...
පොඩි කාලෙ උදේට ඇඳුම් මදින එකේ ඉඳන් කොණ්ඩෙ බඳින එක , ඉස්කෝලෙට එක්ක යනඑක මේ හැමදේම මම කරේ හරිම ආසාවෙන්... ගෙදර ආපු වෙලේ ඉඳන් අනේක විද අඩත්තේට්ටං උහුලන එක අයියා කරේ හරීම ආසාවෙන් 😁 😁

ඇත්තටම කිවුවොත් මේ පොඩි කෙල්ල අපෙන් නොසෑහෙන්ට ගුටි කාලා තියනවා වගේම අපිත් එයාගෙන් නොසෑහෙන්ට ගුටි කාලා තියනවා..
මේවා ලියලා තිබුණෙ නැත්තම් අපේ පොඩි එවුන් රණ්ඩු වෙනකොට " අපි නං ඔහොම හිටියෙ නෑ " කියලා බොරු කියයිනේ.. නේද???

අද මං මොකද හදිස්සියේ මේ නඟා ගැන කියන්නෙ කියලා බලයි...
එයාගෙ උසස්පෙළ ප්‍රතිඵල ආවා නෙව..
මේ කෙල්ල ඉස්කෝලෙ ඉන්න කං concert , drilldisplay organize කර කර හිටියා.. ගුරුවරු ගොඩක් අය කිවුවෙ නට නට ඉන්නවා මිසක් ඉගෙන ගන්න පාටක් පේන්නෙ නෑ කියලා... කිසිම දියුණුවකුත් නැතිවෙයි කිවුවා..
ඒත් සමහර ගුරුවරු ලඟ ඈ ගැන නොබිඳෙන විශ්වාසයක් තිබුණා..

මේ හැමදේනාම අතරේ චූටි නංඟා ගැන හිත ඇතුලෙන්ම උදේ හවා සුභ සිහිනම දැක්ක කෙනෙක් හිටියා...
උදේට අත අල්ලන් විනාඩි පහලවක් විතර ආශිර්වාද කරලා අත ඉඹලා .. හවස නව ගුණ ශාන්තිය කියලා අයියාටයි නංඟිටයි මටයි සෙත් පැතුව ආදරණීය හදවතක් තිබුණා..

අද...
චූටි නංඟි ඒ හිතේ පැතුම් ඉෂ්ට කරලා....

" ඒ දිරියෙන් ලොව ජය ලබනා විට
ඈ සිප ගන්නට ඔබ ඈ ලඟ නැත "

ආදරණීය අත්තම්මී....
නුඹට සතුටු වෙන්න කරුණු ගොඩයි.....

Sunday, December 25, 2016

මගේ හිමිසඳ

නුවනඟට හසු වූ
නුඹේ නිවුනු දෙනයන
හදවතට සිහිලක් වූ
නුඹේ සොඳුරු සිතිවිලි

මල් පියල්ලක් සේ
මගේ මාවත සරසමින...
යන මේ ගමන් මඟ..

විඩාවක් කොහිද?
මගේ හිමියනි....

ලදල්ලක් සේ
නුඹ ලඟ දැවටෙමින..
අතෝරක් නැති
කතාබස් කියමින..

සඳට හිනැහෙන
තරු නයන සිඹිමින..
ගෙවන හෝරා ගණන්
මම ඉඳිමි ගණිමින...

හදවටා පවුරු නොතනා..
රිසි අයුරු සරණට ඉඩ හසර දෙන
පෙළෙන ගිනි සෙමින් පිඹ
අත්ලෙන් පිරිමැද සනහන

නුඹේ සොඳුරු ඔය හද මඬල...
මටම කැපවීම..
ඇදහිය නොහැකි..
මගේ හිමිසඳ...

Thursday, December 1, 2016

බොහෝ කලකට පසු...

බොහෝ කලකට පසුව රාගම රෝහලේ වාට්ටු කොනක සිට මම මෙසේ කියමි.මෙතෙක් මා ලියා නැවතූ දේ උඩින් උඩින් කියවා බැලූකල මට වැටහුනේ... ලිවීමට තිබූ බොහෝ දෑ මා නිරායාසයෙන් මඟහැර ඇති බවයි.සැබවින්ම ගෙවුණු අවුරුදු කීපය බ්ලොග් අඩවියෙන් මා ඈත්කල බැව් සැබෑය.ඒ කාලයේ මා ලබාගත් දෑ ද මට අහිමි වූ දෑ ද ඒ අතර වේ..

බ්ලොග් අඩවියට පිළිපන් දිනසිට සෙනෙහස,විරහව කවිය කතාවට මූලාශ්‍රය වූ ඒක් හැඟීමක් සිත විය.ඒ නිසාම හැඬූ ලතැවුණු තරම් සිහි වන්නේ බ්ලොගය සිසාරා සැරි සැරූ විටයි.. සතුටට කරුණ නම්... බොහෝ ගිරිදුර්ග  තැනිතලා පසුකර ඒ සෙනෙහෙ ගඟුල එය බලාපොරොත්තු වූ අරමුණට ලඟාවිය..

තවදුරටත් තැවුලකට.. කඳුළකට ඉඩක් නොතිබෙනු ඇත...

සෙනෙහස නම් වූ බඳුන... මැටි අනා... සකසුරුවමට තැනුවද.. සෙනෙහස ගැන කිසිවක් මම නොදැන සිටිබැව් දැනෙන්නෙ දැන් දැන්‍ ය.
ආදරය නම් පෙන්විය යුතු සිතිවිල්ල ඒ තරම් සජීවීව.. මටසිළුටුව පෙන්වීමට හැකි දෙයකැයි මා සිතා නොසිටියෙමි.. කවුරුත් කියා දී තිබුණේද නැත...

ඒ ආදර සැනහිල්ලෙන් සිත වෙළුනු දා සිට... මුළු ජීවිතයම සොඳුරු කවියක් වී ලියැවේ... දෙසවන ලඟ වැයේ... නුඹටත් ඒ හැඟීම එසේ දැනී තිබේද?

වෛද්‍ය විද්‍යාව මගේ සිහිනයම වී තිබුණි... ඒ වරම ලැබුණු දිනටත් වඩා මා අද ඒ ගැන තෘප්තියෙනි. මේ අවුරුදු 5 තුල මා ලැබූ දෑ බොහෝය... සැබවින්ම මා පැතූ ලොකුම සිහින දෙකම ඉටු වී තිබීම.... පුදුමයක් ම පමණී..!!

මේ අවසාන වදන් කීපය "ඔහු " ගැනය.

ඔහු .... සිතා සිටියාට වඩා ආදරණීය හදවතකි
සිතා සිටියාට වඩා නිදහස මහදට ලබා දෙන්නෙකි
නිවුණු වදනින් අමතන්නෙකි...
මේ වෙහෙසකට දිවියේ සිතට බට ලොකුම ලොකු සැහැල්ලුවකි....